Na tej stronie znajduja się sylwetki Przeklętych - ze szczególnym uwzglednieniem okresu sprzed Pęknięcia Świata


Aginor

Drugi najsilniejszy z Przeklętych znany był pod imieniem Aginor. Siłą mógł prawie dorównać Lewsowi Therinowi Telamonowi i Ishamaelowi. Zanim Ishar Morrad Chuain, bo tak naprawdę się nazywał, przeszedł na stronę Cienia był jednym z najznamienitszych biologów Wieku Legend. Jeśli można wierzyć dostępnym źródłom rozumiał "podstawowe struktury życia żywych istot" lepiej niż ktokolwiek w jego czasach. Jest pewne, że należał do tych, którzy sądzili, że nie zostało już nic znaczącego do odkrycia poza drobnymi okazjonalnymi zjawiskami. Jego praca koncentrowała się w zasadzie na rozwijaniu nowych roślin, zarówno do uprawy jak i na ozdobę, ale za niedozwolone eksperymenty na zwierzętach został dwukrotnie upomniany.Ishar Morrad był jednym z pierwszych Przeklętych, którzy opuścili Światłość, prawdopodobnie w którejś z trzech pierwszych dekad Upadku. Wtedy poświęcił się tworzeniu Pomiotu Cienia, żywych istot skonstruowanych by służyć Cieniowi. Jego pierwszym "dziełem" były Trolloki, istoty będące połączeniem zwierząt i ludzi. Z pewnością zostały stworzone jeszcze przed Wojną o Moc, ponieważ w chwili jej wybuchu pojawiły się w dużych ilościach. Wkrótce pojawiły się nowe stwory, część z nich istnieje do tej pory, jak Draghkary, a część znana jest tylko dzięki zapiskom historycznym jak Gholam lub Jumara.O ile wiadomo, Aginor nigdy nie pełnił funkcji gubernatora, nie był też generałem. Miał jednak pełny dostęp do materiałów na swoje eksperymenty. Ocenia się, że więcej niż dziesięć tysięcy mężczyzn, kobiet i dzieci trafiało do niego każdego dnia od początku do końca Wojny o Moc, a liczby te mogły być nawet dwukrotnie większe w ciągu ostatnich pięciu lat wojny. Zanotowano, że Aginor dołączył do Cienia dlatego, że tylko w ten sposób mógł przeprowadzać swoje badania.Podczas zapieczętowania Czarnego został uwięziony tuż pod powierzchnią. W rezultacie tej bliskości do normalnego świata, był jednym z pierwszych, którzy wydostali się z powrotem, jednakże ta bliskość sprawiła jednocześnie, iż jego ciało było niesłychanie postarzałe. Był jednak również jednym z pierwszych, którzy zginęli, pokonany przez Randa al'Thora w Oku Świata w roku 998 NE. Wskrzeszony jako Osan'gar dołączył do Czarnej Wieży jako Corlam Dashiva. Zabity ponownie w Shayol Ghul



Asmodean



Asmodean, był tym z Przeklętych, który miał prawdopodobnie najbardziej niezwykły powód do dołączenia do Czarnego. Ciemnooki i ciemnowłosy przystojny mężczyzna, był Joar Addam Nessosin przed Wojną o Moc sławnym kompozytorem. Urodził się w małym miasteczku portowym Shorelle (jego położenie jest nieznane). Był cudownym dzieckiem zarówno w komponowaniu jak i koncertowaniu na bardzo wielu instrumentach. (Dzisiaj jedynie harfa bądź kilka rodzajów fletu byłyby znane. Grał również na takich instrumentach jak shama, balfone, corea czy obaen, z których dzisiaj pozostały już tylko nazwy).
Joar Addam nigdy jednak nie stał się dorosłym geniuszem, przynajmniej nie do tego stopnia oczekiwano. Dzieła, które skomponowało w wieku zaledwie piętnastu lat wykonywano w wielu wspaniałych miastach całego świata, ale nigdy nie osiągnął wyżyn, jak przepowiadano i nigdy nie zaliczono go do największych kompozytorów ówczesnych czasów. Wiarygodne doniesienia mówią, iż przyczyną jego zaprzedania duszy Cieniowi była obietnica nieśmiertelności. Z wiecznością do dyspozycji, z pewnością osiągnąłby tą wielkość i, co było być może ważniejsze, uznanie tego przez ludzkość.
Sądzi się, że nie pełnił nigdy żadnych funkcji dowódczych, chociaż uczestniczył w bitwach na pewnym szczeblu, a także służył jako gubernator podbitych terytoriów. Generalnie, jego rządy nie były szczególnie okrutne w porównaniu z innymi Przeklętymi. Z drugiej jednak strony należy pamiętać, że wszyscy Przeklęci zezwalali ma działalność band dziecięcych Mesaany, współpracowali ze "żniwiarzami" Aginora by zbierać ludzi na racje żywnościowe dla Trolloków. Jedno okrucieństwo przypisywane szczególnie jemu zostało przeoczone przez historyków, pewnie dlatego że dotyczyło niewielu osób. Wszelkiego rodzaju artyści, których nie akceptował byli oślepiani bądź/i okaleczani w inny sposób. Każdy artysta - pisarz, muzyk, dowolny inny - mógł stać się niechętny Asmodeanowi, ale szczególnie dotyczyło to muzyków i kompozytorów, których uważał za swoich rywali przed wojną. Te okropności mogą być złagodzone jedynie tym, że nie wiązały się z żadnymi torturami. Nieszczęśnicy ci byli po prostu pozbawieni możliwości dalszego tworzenia i wypuszczani.
Po uwolnieniu zawarł niełatwe przymierze z Lanfear, występując jako bard Jasin Natael, dopóki nie schwytała go i nie zmusiła do uczenia Randa al'Thora posługiwania się Jedyną Mocą. Zginął w Caemlyn z ręki nieznanego zabójcy, którego jednak z pewnością znał.

Balthamel



Balthamel, prawdziwe imię Eval Ramman, był historykiem specjalizującym się w studiach nad zaginionymi kulturami. Choć silny we władaniu Mocą, nie potrafił wyróżnić się wystarczająco aby otrzymać trzecie imię. Niektóre źródła podają, że jego praca nie była jedyną przyczyną braku statusu. Miał bardzo wybuchowy charakter i często nie mógł nad sobą zapanować. Ocenia się, że co najmniej raz był blisko związania Mocą przeciwko czynieniu krzywdy. Był przystojnym mężczyzną, uwielbiającym towarzystwo kobiet i mającym u nich powodzenie, ale pomimo swojej pozycji w instytucie nauk wyższych w M'Jinn, spędzał ogromną ilość czasu na rozrywkach w miejscach o najgorszej opinii. Bardzo lubił towarzystwo wszelkiego rodzaju osobników z marginesu społecznego, nawet kryminalistów. Sugeruje się, że jedynym powodem nie usunięcia go ze stanowiska była jego siła we władaniu Jedyną Mocą. Eval przyciągnięty został do Cienia obietnicą nieśmiertelności, jedynie żyć wiecznie i nigdy się nie starzeć, taki był jego motyw. Swoją podróż do Shayol Ghul, aby sprzedać swoją duszę odbył gdzieś w środkowym okresie Upadku.
Chociaż stał wysoko pośród innych Przeklętych jego rola jest trudna do określenia. Jest prawdopodobne, że nadzorował sieć agentów, która konkurowała z tą nadzorowaną przez Moghedien. Z pewnością, nigdy nie był generałem dowodzącym wojskami, chociaż prawdopodobnie pełnił funkcję gubernatora jednej z podbitych prowincji. Bez względu na pozycję jaką zajmował, jest pewne, że dopuścił się wielu zbrodni na masową skalę, w tym m.in. tworzenie obozów, w których hodowało się ludzi na karmę dla Trolloków.
Po zapieczętowaniu został uwięziony jeszcze bliżej Pieczęci niż Aginor i uwolniony w tym samym czasie. Podobnie jak Aginor, ucierpiał wskutek upływu czasu ale na znacznie większą skalę. Chociaż jego dusza i umysł były w pełni sprawne, nie mógł znieść stanu swojego, kiedyś przystojnego ciała. Nie był w stanie nawet mówić, czynił to za niego Aginor. Zginał jako pierwszy z trzynastu z ręki ostatniego z Nymów, Zielonego Człowieka - Someshty, w Oku Świata. Ale śmierć nie zadana przez płomień stosu, nie jest ostateczna z Czarnym. Został przywrócony do życia w ciele pięknej kobiety jako Aran'gar. W chwili obecnej jest służącą Egwene.

Be'lal



Rahvin lubił manipulacje, ale prawdziwym mistrzem w ich stosowaniu był Be'lal, do tego stopnia, że zyskał sobie miano Tkacza Sieci. Naprawdę nazywał się Duram Laddel Cham i był w Wieku Legend odpowiednikiem adwokata, reprezentującym ludzi przed sądami. O tym, że sprawdził się w tym zawodzie świadczy honorowe trzecie imię, ale poza tym nie ma o jego dokonaniach innych raportów. Jest Przeklętym, o którym wiadomo najmniej. Niektóre źródła sugerują, że podobnie jak Sammael był jednym z liderów walki przeciwko Cieniowi zanim do niego dołączył, i że zazdrościł a później nienawidził Lewsa Therina. Wysoki, atletycznie zbudowany, krótko ostrzyżony mężczyzna, łączył w sobie i przewyższał zalety Rahvina i Sammaela, będąc jednocześnie cierpliwym i przebiegłym graczem i zdolnym dowódcą gotowym toczyć bezpośrednie bitwy z wrogiem. Dołączył do Cienia podczas Upadku, ale nie zostało zapisane czy na początku, czy na końcu. Podczas wojny powierzano mu kilka stanowisk wojskowych, na których sprawdził się jako bardziej niż właściwy, jeśli nie wybitny generał. Rządził także przynajmniej jedną podbitą prowincją. Jego kampanie i rządy odznaczały się wyjątkowym okrucieństwem, ale to samo można powiedzieć o każdym z Przeklętych. Niektóre fragmenty podają, że był pośród tych, którzy zniszczyli Hall of the Servants, tuż przed atakiem na Shayol Ghul i zapieczętowaniem Wybranych. Po ucieczce, szybko przystąpił do szlachty we Łzie i jako Wysoki Lord Samon rządził Łzą, do momentu kiedy został zabity płomieniem stosu przez Moiraine Sedai w Kamieniu Łzy.

Demandred



Demandred był kolejnym Przeklętym, który podobnie jak Sammael dołączył do Czarnego z powodu zazdrości o chwałę Lewsa Therina. Nienawidził Smoka jeszcze bardziej niż Sammael, chociaż miał mniej bezpośrednich powodów.Zanim zdradził, nazywał się Barid Bel Medar, ustępując jedynie Lewsowi Therinowi, jeżeli chodzi o sławę i wpływy. Był wysoki i umiarkowanie przystojny, choć nie aż tak wysoki jak Lews Therin, a jego sokoli nos czynił go prawie ale nie całkiem przystojnym.
"Prawie" zdawało się być historią jego życia. Urodzony zaledwie dzień po Lewsie Therinie, był prawie tak silny i miał prawie tyle samo umiejętności. Przez lata prawie dorównywał osiągnięciom Lewsa Therina i jego sławie. Gdyby nie Lews Therin, byłby z pewnością najbardziej poważanym człowiekiem swej epoki. Pełnił wiele wysokich funkcji publicznych i pisał książki o bardzo wielu zagadnieniach, które zyskały uznanie nie tylko krytyków, ale również szerokiej publiczności. Pech chciał, że Lews Therin, zajmował jeszcze więcej stanowisk i osiągał więcej sukcesów a jego książki cieszyły się jeszcze większym powodzeniem.
Od początku Wojny o Moc Barid Bel szybko został jednym z najważniejszych i najlepszych generałów walczących po stronie Światłości. W świecie, który nie pamiętał wojny i zbrojeń, generałowie musieli się dopiero wykształcić, a umiejętność dowodzenia odkrywano często w zaskakujących osobach. Barid Bel miał wizję strategiczną i smykałkę do taktyki. Wreszcie znalazł dziedzinę, w której dorównywał jeśli nie przewyższał Lewsa Therina. Są powody do twierdzenia, że Barid Bel uważał się za dużo bardziej inteligentnego niż Lews Therin, który w jego mniemaniu był zbyt zachowawczy jeżeli chodzi o środki militarne, podczas gdy on sam był graczem gotowym postawić wszystko na jedną kartę. Nic więc dziwnego, że był wściekły kiedy to Lewsowi Therinowi powierzono naczelne dowództwo nad siłami stawiającymi opór Cieniowi.
Kolejny raz, we własnym mniemaniu upokorzony, pałał nienawiścią i zazdrością w stosunku do Lewsa Therina, które rosły wraz z każdym zaszczytem ze strony Lewsa. Poczynił najwyraźniej chłodne kalkulacje, że pod dowództwem Lewsa Therina, Cień ma większe szanse na zwycięstwo. W trzecim roku wojny przystąpił do Cienia by wziąć odwet za wszelkie upokorzenia ze strony Smoka i zyskał sobie miano Demandreda.
Demandred był równie dobrym dowódcą po drugiej stronie, wygrywając wiele bitew. Kilka razy był gubernatorem podbitych terytoriów, ale te okresy nie trwały zbyt długo. Za każdym razem szybko powracał do walki w polu, nie z powodu jakiejś szczególnej miłości do wojny, ale dlatego, że chciał być osobiście odpowiedzialny za porażkę i upadek Lewsa Therina. Pewne informacje sugerują, że nie najlepiej układała mu się współpraca z innymi Przeklętymi, w szczególności z Sammaelem. Być może dlatego, że obaj rywalizowali o miano najlepszego generała i obaj chcieli być jedynymi, którzy zniszczą Smoka.
Demandred uważał, że wszyscy którzy go upokorzyli powinni być ukarani, a jego pogląd na honor i odpowiednią karę był skrajny. Zanotowano, że podczas wojny pojmał całe dwa miasta i każdego jeńca, mężczyznę, kobietę i dziecko wydał na karmę dla Trolloków, tylko dlatego, że wierzył iż lekceważyli go kiedy jeszcze nazywał się Barid Bel Medar.
Po oswobodzeniu nic się dla niego nie zmieniło, nawet dawno odległa śmierć Lewsa Therina. Swoją nienawiść przeniósł po prostu na Randa al'Thora. Demandred wciąż żyje a miejsce jego pobytu jest nieznane.

Graendal



Najbardziej błyskotliwą i dekadencką ze wszystkich Przeklętych była kobieta zwana Graendal. Choć nie tak piękna jak Lanfear, była zachwycająca na swój sposób. Uwielbiała odziewać swoje rozpustne ciało w ciasno przylegające stroje, które nie zostawiały wiele wyobraźni oraz stroić swoje rudozłote włosy w wyszukane loki, a także otaczać się wspaniałą półnagą służbą wyczekującej każdego jej skinienia.
Chociaż jako Przeklęta poświęcała się doznaniom zmysłowym, przed stworzeniem Odwiertu była zupełnie inna. Kamarile Maradim Nindar była zdeklarowaną ascetką, nie tylko prowadzącą oszczędne i proste życie, ale nawołującą do tego innych. Kamarile Maradim była słynna i uwielbiana na świecie, jednak najwyraźniej częściej przez ludzi, którzy tylko o niej słyszeli, niż tych którzy ją naprawdę znali. Poświęcała się leczeniu chorób psychicznych, których nie były w stanie uleczyć Jedyna Moc i Uzdrawianie, stała się prawdopodobnie najlepszym ekspertem w subtelnym manipulowaniu ludzkim umysłem, jacy kiedykolwiek żyli. Ci którzy ją znali bardzo często jej nie lubili. O ile jej publiczne wezwania do skromnego życia były zawsze wyważone, w prywatnych stosunkach była szorstka i ostra w stosunku do tych, którzy nie żyli zgodnie z jej standardami prostoty, co oznaczało jednocześnie każdego.
W ciągu dziesięciu lat od stworzenia Odwiertu, Kamarile Maradim przeszła kompletną metamorfozę, stając się całkowitym przeciwieństwem tego kim była. Ascetyzm zastąpiła skrajnym hedonizmem. Jej proste stroje ustąpiły miejsca najnowszym i najodważniejszym krojom, wybranym by wyeksponować jej wygląd. Zmysłowe i seksualne przyjemności przeważyły nad wszystkim innym.Nie ma dowodów na to, że ta przemiana była spowodowana w jakikolwiek sposób przez Czarnego. Raczej, wzięła się stąd, że uświadomiła sobie, że świat nigdy nie dorówna jej wymaganiom.
Biorąc pod uwagę problemy z jakimi borykał się wtedy świat, dziwne zachowanie powszechnie znanej kobiety nie przyciągnęło uwagi, co było nieszczęściem. Istnieją poważne dowody, że Kamarile Maradim mogła jako jedna z pierwszych odkryć z czym ludzkość miała do czynienia, choć nie od razu na samym początku jej przemiany, kiedy drugi z tych, których później określono mianem Przeklętych zdecydował się służyć Czarnemu. Złożyła wizytę w Shayoul Ghul w ciągu pierwszych dwudziestu pięciu lat Upadku aby przysiąc wierność Cieniowi. Nawet po swojej metamorfozie w ciągu dalszym zachowała swoją międzynarodową sławę i korzystała z niej, jako że jej nowa przynależności nie była znana dopóki tego nie ogłosiła. W pewnym sensie, jej oświadczenie znaczyło początek wojny, dlatego że wkrótce potem Devaille zostało opanowane przez ludzkich stronników Cienia wspieranych przez pierwszą ujawnioną armię Trolloków.
Zarówno przed jak i po swoim oświadczeniu, udowodniła, że jest biegła w knowaniach i szeroko korzystała ze swoich zdolności i wiedzy o ludzkim umyśle, aby poszerzyć wpływy Czarnego. Nie tylko duża część przedwojennych niepokojów, ale także pewna liczba wysoce destrukcyjnych walk może być jej przypisana a prawdopodobnie również dziwnie szkodliwe działania niektórych ludzi piastujących wysokie stanowiska, podobnie jak samobójstwa kilku kluczowych osób. O ile Graendal nigdy nie była dowódcą wojskowym podczas wojny, to najwyraźniej jest odpowiedzialna za pewną liczbę znaczących zdobyczy i zakończonych sukcesami prób przewrotów. Jedno ze źródeł podaje:"Graendal podbijała terytoria podobnie jak i inni generałowie Czarnego, ale polem jej bitwy były umysły wrogów".
Po przebudzeniu z długiego snu, Graendal objęła pałac w Arad Doman, wypełniła go służącymi wykradzionymi najbogatszym i najpotężniejszym rodom kraju i występując jako Lady Basene, rozpoczęła swoją walkę o władzę. W chwili obecnej nadal żyje.

Ishamael



Ishamael był pierwszym z trzynastki, która uformowała wysoką radę sił Cienia. W Starej Mowie nazywany Zdrajcą Nadziei ale znany również jako Ba'alzamon i Serce Ciemności. Był z pewnością najwybitniejszym z dowódców walczących po stronie Czarnego, chociaż nigdy nie dowodził wojskami w polu. Jest uważany za najsilniejszego we władaniu mocą spośród Wybranych a porównywać można go jedynie z samym Lewsem Therinem Telamonem.
Naprawdę Elan Morin Tedronai, był jednym z najwybitniejszych filozofów swojego czasu, być może nawet największym. Jego dzieła były uznawane za niezwykle wpływowe w wielu dziedzinach poza filozofią, szczególnie w sztuce. Zważywszy na konsekwencje być może dobrze się stało, że żadne z nich nie przetrwało do czasów obecnych. Te resztki, które dotrwały, w większości najprawdopodobniej listy z czasów zanim dołączył do Czarnego sugerują, że to Ishamael pierwszy stwierdził, iż wojna z Cieniem i duszą Lewsa Therina trwa nieustannie od czasu stworzenia, nieustająca wojna pomiędzy Stwórcą a Czarnym, którzy wysługują się ludźmi. Ishamael twierdził, że w innych obrotach Koła Lews Therin dołączył do Cienia i był jego największym generałem. Sam podczas Wojny o Moc walczył z równą zaciekłością po to aby zabić Lewsa Therina jak też aby przeciągnąć go na stronę Czarnego.
Elan Morin z pewnością był jednym z pierwszych, którzy dołączyli do Cienia, a prawdopodobnie pierwszym. Ogłoszenie tego faktu publicznie z ust powszechnie szanowanej osoby, w czasie kiedy głód, plagi i masowe zamieszki pustoszyły nieprzygotowany na to świat, jeszcze bardziej pogorszyło sytuację. Jednocześnie to Elan Morin po raz pierwszy ogłosił światu z czym tak naprawdę ludzie i inne stworzenia miały do czynienia. Wezwał do kompletnego zniszczenia starego porządku, w rzeczywistości do zniszczenia wszystkiego.
W czasie gdy Smok prowadził ostateczne uderzenie przeciw Czarnemu na Shayol Ghul, Ishamael mógł być jedynie częściowo uwięziony Pieczęciami. Tym samym był dalej świadom i mógł nawiedzać świat, kiedy inni trwali uwięzieni w wiecznym śnie. Niektóre szczątkowe źródła sugerują, iż widywano lub nawet napotykano Ishamaela nawet czterdzieści lat bo zapieczętowaniu Przeklętych. Niektórzy spekulowali, że mogło minąć wiele lat zanim został całkowicie wchłonięty przez pieczęcie. Być może, co potwierdzają relacje Arana syna Malana syna Senara, Ishamael był w stanie wydostawać się z więzienia i do niego powracać w pewnych regularnych okresach. Teza ta jest tym prawdziwsza, że z pewnością dwa okresy największych zaburzeń jakich doświadczyła ludzkość od czasu Pęknięcia, Wojny Trolloków i Wojna Stu Lat, byłyby wprost wymarzonym czasem dla działalności Przeklętych. W czasie Wojen Trolloków imię Ba'alzamon, później stosowane przez Ishamaela, było używane przez naczelnego wodza, a później również przez innych dowódców Trolloków. Nie istnieją tego rodzaju dowody na obecność Ishamaela w czasie Wojny Stu Lat, ale być może przyszli badacze ustalą z większą pewnością, że to on był jednak odpowiedzialny za te dwie katastrofy ludzkości.
Dalsze dowody pochodzą z ostatnio odnalezionych zapisków ludzi, którzy twierdzą iż widzieli Ishamaela przed śmiercią. Zgodnie z nimi, Ishamael zapomniał swojego prawdziwego imienia i stał się na wpół obłąkanym mniej niż pół - człowiekiem. Stan ten można przypisać przynajmniej w części teorii głoszonej przez Arama. Ubrany był zwykle w czerń z płomieniami w miejscu oczu i ust. Nie wiadomo, czy była to jakaś sztuczka związana z użyciem Mocy czy też rezultat jego uwięzienia. Został zabity przez Randa al'Thora w Kamieniu Łzy w roku 999 NE. Ostatnie wydarzenia sugerują, że został przywrócony do życia przez Czarnego i przybrał imię Moridin.

Lanfear



Lanfear, "Córka Księżyca" w Dawnej Mowie, była najsilniejszą kobietą spośród Przeklętych, a być może w ogóle najsilniejszą po Ishamaelu. Jako jedyna z Przeklętych wybrała sobie imię, roszcząc sobie Świat Snów - Tel'aran'rhiod - i sny ludzi jako swoją domenę. Wysoka i gibka o bladej skórze i falujących ciemnych włosach, zwykle nosiła stroje z najczystszej bieli, często podkreślanej przez tkany srebrny pas i biżuterię z księżycem i gwiazdami. Nie da się kwestionować faktu, że była najpiękniejszą z Przeklętych a także jedną z najpiękniejszych kobiet Wieku Legend lub każdego innego.
Mierin Eronaile nie była być może sławną na cały świat, niemniej jednak była poważana przez swoich kolegów. Pracowała w Collam Daan, głównym ośrodku badań nad Jedyną Mocą zlokalizowanym w V'saine. Była członkiem zespołu, który odkrył więzienie Czarnego i wydrążył w nim odwiert w poszukiwaniu nowego źródła mocy, które najwyraźniej mogło być wykorzystywane jednocześnie przez mężczyzn i kobiety bez podziału na saidin i saidar.
Nie ulega wątpliwości, że była równie zaskoczona jak reszta świata odkryciem, co naprawdę znajdowało się za otworem, który pomogła stworzyć. Naprawdę miała wiele szczęścia, że była jednym z nielicznych, którzy przeżyli podmuch, który zniszczył Sharom i większość Collam Daan.
Ze strzępków zapisków wynika, że Mierin nie należała do pierwszych, którzy przeszli na stronę Cienia, ale kiedy ona zaprzysięgła swą duszę Cieniowi zrobiła to z dwóch najprostszych powodów: miłości i nienawiści.
Pewne jest, że Lews Therin i Mierin byli ze sobą związani przez pewien czas i że to Lews Therin zerwał ten związek na kilka lat przed wydrążeniem Odwiertu, częściowo ponieważ bardziej kochała jej związek z wielkim Lewsem Therinem niż jego samego a częściowo, bo uważała go za środek do zdobycia władzy dla niej samej. Mierin nigdy nie była skłonna pogodzić się ze świadomością, że ich związek się skończył i próbowała go ciągle odzyskać. Kiedy Lews Therin, po rozstaniu z Mierin, poślubił Ilyenę Moerelle Dalisar, około pięćdziesięciu lat przed wybuchem Wojny o Moc, Mierin osiągnęła granice wytrzymałości. Próbowała zakłócić ceremonię ślubną a w ciągu następnego roku kilkakrotnie publicznie oskarżała Ilyenę o "zabranie" jej Lewsa Therina. Wkrótce potem dołączyła do Cienia. Nigdy jednak nie zrezygnowała z prób ponownego zbliżenia do Lewsa Therina. Był on obiektem wielu działań Przeklętych, głownie mających na celu zgładzenie go lub przeciągnięcie na stronę Czarnego a ona stała na czele prawie wszystkich intryg tego typu.
Chociaż nigdy nie była dowódcą polowym, oddała ogromne zasługi Czarnemu przed i w czasie wojny. Wykorzystując sny, przeprowadziła kilka operacji, które zwróciły ludzi przeciwko rządom i wywołały masowe zamieszki. Przypisuje się jej również wygranie kilku bitew w ten sam sposób. Jej także zasługą jest doprowadzenie wielu ludzi do szaleństwa i równie wielu do samobójstwa oraz dokonywanie zwykłych zabójstw w Tel'aran'rhiod.
Oprócz tych zwykłych zadań, Lanfear była przynajmniej raz gubernatorem podbitej prowizji. Brała udział w wielu zbrodniach, być może w większej liczbie niż większość z Przeklętych, ale ludzie, którymi rządziła musieli stawić czoło nie tylko zwykłym okropnościom; bali się nawet snu. Stopa samobójstw była na podległych jej terytoriach niezwykle wysoka, nawet biorąc pod uwagę fakt, że samobójstwa były czymś powszechnym na podbitych terytoriach.
Poza wszystkimi powyższymi "zaletami", niezwykle pożyteczna dla Cienia była jej znajomość Lewsa Therina, którego ścigała z ogromną wytrwałością, jak myśliwy ściga swoją ofiarę.
Kiedy Lews Therin i Stu Towarzyszy zapieczętowali Odwiert, Lanfear znalazła się bardzo głęboko pod pieczęciami, trzymana w bezsennym śnie poza zasięgiem czasu. W rezultacie długie lata nie miały najmniejszego wpływu na jej urodę czy intensywność żądzy władzy i Lewsa Therina. Po przebudzeniu, przyjęła pseudonim Selene i odnalazła Randa al'Thora uważając go za w jakiś sposób powiązanego z, jeśli nie dokładnie odrodzonego Lewsa Therina. Dlatego też skoncentrowała większość swoich sił na zdobyciu jego serca i nawrócenia go na stronę Cienia. Uważano, że zginęła zabita przez Moiraine Sedai, kiedy obie wpadły do ter'angreala w kształcie drzwi w Cairhien. Ostatnie wypadki wskazują, że powróciła jako nowa Przeklęta Cyndane, choć słabsza we władaniu Jedyną Mocą niż przed pobytem w krainie Aelfinn i Eelfinn.

Mesaana



W przeciwieństwie do Semirhage czy Graendal, Wybrana zwana Mesaaną zwróciła się przeciw Światłości ponieważ nie była najlepsza w swojej profesji. Saine Tarasind była raczej kobietą średniego wzrostu i przeciętnej urody, choć trzeźwo myślącą, praktyczną i inteligentną, ale często uważaną za marzycielkę. Często powtarzano, że była zainteresowana prawdziwą władzą a nie jej pozorami, na które nigdy nie zwracała uwagi. Ponad wszystko pragnęła być dobrym badaczem, czemu poświęciła swoją młodość. Jednak jej marzenia zostały pogrzebane kiedy odmówiono jej miejsca w Collam Daan. Rada centrum badawczego określiła ją jako "niezdolną do badań", ale pozwolono jej na nauczanie studentów.
Przypadła jej zatem rola wykładania o odkryciach innych, przekazywania starej wiedzy podczas gdy ona chciała poszukiwać jej sama. Do czasu dołączenia do Cienia była zaledwie niższym nauczycielem. Do czasu, gdyż wkrótce znalazła sposób na danie nauczki wszystkim, którzy ją upokorzyli.
Podczas wojny pełniła kilka funkcji wojskowych okazując się w najlepszym wypadku dobrym dowódcą, jednak jako gubernator sprawdziła się doskonale. Jej administracja była systematyczna i wydajna, co bardzo liczyło się wśród Przeklętych, a co oznaczało iż represje były dozowane w równym stopniu co podatki. Do zwykłych represji dodała jednak swój element. Stworzyła specjalny system edukacyjny, który został skopiowany przez pozostałych Przeklętych; jest jednak równie prawdopodobne, że administrowała ona podobnymi systemami na terytoriach innych Wybranych.
Jej szkoły wypaczyły większość młodzieży na podbitych terytoriach. Dzieci od najmłodszych lat musiały szpiegować i donosić nie tylko na siebie, ale również na swoich rodziców i sąsiadów, choć to i tak były najłagodniejsze szkody im wyrządzone. Pod jej kierownictwem bandy dzieci i podrostków były nakłaniane do niszczenia wszystkiego co mogło umniejszać chwałę Czarnego, w szczególności muzea, biblioteki i instytuty naukowe. Stary porządek miał być wykorzeniony i wymazany z pamięci. Zgraje dzieciaków ścigały nauczycieli ze starych szkół, naukowców, bibliotekarzy i kustoszy muzeów a także członków minionych rządów. Wielu uczestników tych nagonek zdradziło własnych rodziców i krewnych, a w późniejszym etapie wojny nawet dokonywało egzekucji, często spontanicznych ale czasem zgodnie z wyrokami "sądów" składających się w większości z dzieci. Trwały skutek jaki wywarło to na ludzkość widoczny jest choćby po określeniu jakie nadano bandom rabującym, mordującym i niszczącym świat w czasie Pęknięcia - "Dzieci Mesaany".
W chwili zapieczętowania Messana była w średnim wieku, trochę ponad trzysta lat. Po ucieczce z więzienia, znalazła się w Białej Wieży, gdzie jak się sądzi ukrywa się nadal.

Moghedien



Moghedien, Pajęczyca, również unikała hazardu czy podejmowania jakiegokolwiek ryzyka, ale nie z powodu wrodzonej ostrożności. Zdecydowanie atrakcyjna kobieta o ciemnych włosach, została nazwana Pajęczycą ponieważ wolała czyhać niewidoczna w ukryciu do czasu schwytania ofiary w jej sieci, niż stawać do otwartej walki.
Przed przystąpieniem do Cienia, Lillen Moiral była "doradcą ds. inwestycji", zawód którego nie objaśniają żadne dostępne dzisiaj źródła. Bez względu na to czego wymagał jej zawód, została więcej niż raz upomniana a nawet zdyscyplinowana, za łamanie etyki i praw zawodowych.
Zdradziła na długo przed Wojną o Moc ale utrzymała to w tajemnicy do czasu gdy wojna trwała już kilka lat. Podczas tego okresu działała jako szpieg i dywersant w szeregach administracji Lewsa Therina, w której pełniła funkcję na średnim szczeblu. Kilka dużych katastrof we wczesnych latach wojny może być bezpośrednio zapisanych na jej konto.
Moghedien opisywano jako urodzoną bumelantkę i absolutnego tchórza, który szydzi z otwartego podejmowania ryzyka przez innych, a jednocześnie zazdrości innym ich osiągnięć i nienawidził za to, że nim pogardzają. Wiadomo, że kilku Przeklętych rzeczywiście spoglądało na nią z góry, ale ci którzy lekceważyli ją zbyt mocno zwykle tego później żałowali. Wielu nawet nie dożyło takiej chwili. Nie wiadomo o przypadku. w którym otwarcie wystąpiła przeciw komuś, chyba że miała zdecydowaną przewagę lub została do tego zmuszona. Mówiono, że potrafi zapamiętać lekceważenie do końca obrotów Koła. Nie można dziś określić w jaki sposób dowiedziano się o jej zdradzie ale zanotowano, że z ledwością uniknęła schwytania i że tysiące ludzi, z których zaledwie garstka była powiązana z próbą jej pojmania, zginęło wskutek dywersji podczas jej ucieczki. Miało to związek z sabotażem w systemie transportu publicznego.
Z całą pewnością Moghedien prowadziła bardzo skuteczną sieć szpiegów i sabotażystów, którą mogła kontrolować już dużo wcześniej. Niektóre źródła podają, że można jej przypisać tyle utraconych istnień ludzkich co dowolnemu z generałów Cienia, aczkolwiek mało z jej ofiar było żołnierzami.
Jej największą zaletą była znajomość Światu Snów, Tel'aran'rhiod. W pewnych obszarach jej umiejętności przewyższały nawet te, którymi chwaliła się Lanfear, aczkolwiek ona uważała Tel'aran'rhiod za swoją wyłączną domenę. W cielesnym świecie nigdy nie odważyłaby się stanąć naprzeciw Lanfear, gdyż nie mogła się z nią równać pod względem siły. Po ucieczce widziano ją przebraną za służącą w Tanchico i Amadorze. Została schwytana przez Nynaeve i więziona pod imieniem Marigan. Została uwolniona przez Aran'gara i zmuszona do służenia Moridinowi.

Rahvin



Podczas gdy Sammael nie znosił intryg politycznych, Rahvin zdecydowanie wolał dyplomację i manipulację od otwartego konfliktu. Wysoki, ciemny mężczyzna mocnej postury, Rahvin był dosyć przystojny mimo siwizny na skroniach.
Nic nie wiadomo o Aredzie Mosinelu z czasów przed Upadkiem, kiedy to zaistniał w najwyższej radzie sił Czarnego i tak naprawdę później również. Nie ulega jednak wątpliwości, że ponad wszystko pragną władzy i dlatego zwrócił się do Cienia. Powszechnie uważa się, że stosował Jedyną Moc do naginania woli i umysłów ludzi, aby nieustannie kontrolować sytuację.
Walcząc po stronie Cienia był zarówno wojskowym jak i politykiem i chociaż okazał się dobrym generałem to tak naprawdę pełnię jego zdolności można było wykorzystać polityce i dyplomacji, do których posiadał zaiste talent (ze skłonnością do manipulacji). Przypisuje mu się nakłonienie kilku regionów do kapitulacji przed Cieniem, bez akcji militarnych. Regiony, którymi zarządzał cechowała sprawność w działaniu choć bez zwracania uwagi na szczegóły.
Dwoma największymi słabościami Rahvina były zamiłowanie do kobiet i czułość na pochlebstwa. Wielu ludzi zdobyło stanowiska w jego administracji poprzez schlebianie mu, chociaż jeżeli okazywali się nieodpowiedni do jego celów szybko ich usuwał. Chociaż był przystojny nie mógł ścierpieć odrzucenia przez kobietę. Jego kochanki miały z reguły mały wybór. Znaczną część zaniedbań jego administracji można przypisać czasowi który spędził z kochankami.
Uwolniony przybrał imię Gaebril i uwiódł królową Andoru, Morgase, którą dzięki Mocy zamienił w potulną kochankę. Został unicestwiony płomieniem stosu przez Randa al'Thora.

Sammael



Większość z Przeklętych uniknęła zmian, które wymusza czas dzięki temu, że uwięzieni zostali głęboko pod powierzchnią, co z kolei spowodowało, że uwolnieni zostali później niż Aginor i Balthamel. Nie mieli nawet najmniejszych zadrapań z wyjątkiem blizny noszonej przez Wybranego zwanego Sammaelem.
Blizna sięgała od linii włosów aż do szczęki a wyglądała jakby ją zadano rozgrzanym do czerwoności nożem. W Wieku Legend z łatwością by ją usunięto ale odmówił, gdyż chciał zachować ją jako pamiątkę upokarzającej porażki, w której ją doznał. Dzięki niej pałał nienawiścią i żądzą zemsty. Był raczej masywnym blondynem o niebieskich oczach i szorstkich manierach. Jego masywność sprawiała, że wyglądał na wyższego niż był w istocie. Tymczasem w porównaniu z innymi mężczyznami był średniego wzrostu, co bardzo mu doskwierało ponieważ czuł, że jest oceniany bardziej po wzroście niż po umiejętnościach.
Jako Tel Janin Aellinsar był powszechnie rozpoznawanym na całym świecie sportowcem, ćwiczącym m.in. łucznictwo i pewien rodzaj bezkrwawych walk na miecze, w czym był mistrzem świata. Zanotowano, że był przyjacielem Lewsa Therina Telamona, aczkolwiek nie wiadomo jak bliska to była przyjaźń. Wraz z wybuchem Wojny o Moc, ujawniły się jego talenty dowódcze i szybko stał się jednym z najlepszych generałów Lewsa Therina. Bez wątpienia pokochał zaszczyty jakie spływały na jednego z najlepszych i najbardziej znanych generałów. Jego największą umiejętnością była sztuka obrony, a ci, którzy walczyli z Cieniem bardzo często musieli się bronić.
W czwartym roku wojny nagle przeszedł na stronę wroga. Stało się tak ponieważ uwierzył, że Czarny wygra - mimo swoich talentów taktycznych, zwykle wolał wykorzystywać swoje siła jeżeli był pewny zwycięstwa - oraz z powodu nienawiści do Lewsa Therina Telamona. Wierzył, że jest lepszym wodzem niż Lews Therin i zasługuje na naczelne dowództwo, które przekazano innemu. To Lews Therin zadał mu ranę po której pozostała blizna, którą przysiągł nosić dopóty, dopóki Lews Therin nie będzie leżał pokonany u jego stóp.
Sammael bardziej wolał podbój militarny niż polityczne intrygi czy dyplomację i preferował dowództwo w polu od służby jako gubernator. Jeżeli to tylko było możliwe wybierał działania zbrojne. Z pewnością poddani z terytoriów, którymi zarządzał jako gubernator byli zadowoleni z jego odejścia. Poza zwykłymi zbrodniami, jego rządy cechowało coś co można nazwać bezmyślnym okrucieństwem. Jego terytoria szybko traciły zdolność wspierania wysiłków wojennych Cienia. Nędza i głód nie należały do rzadkości, w zasadzie ich brak był czymś niezwykłym. Jedynej Mocy nie stosowano do leczenia czy podtrzymywania zdrowia cywili. Jego terytoria doświadczały niezliczonej ilości zgonów z powodu chorób i głodu, najwyraźniej dlatego że nie był zainteresowany zapewnieniem choćby minimalnych standardów sanitarnych czy zasad dystrybucji żywności. Zanotowano, że był miłośnikiem skomplikowanych intryg, w które włączał ludzi i zasoby z nadzorowanych przez niego terytoriów natychmiast po ich objęciu.
W porównaniu z cywilami, żołnierze pod jego dowództwem, ludzie i wszelki Pomiot Cienia - byli dobrze traktowani, chociaż bezosobowo. Uważano, że opiekował się nimi tak jak swoim sprzętem, po to, by go nie zawiedli w potrzebie.
Jednakże najgorszy los spotykał jeńców wojennych. Ci, którzy nie trafili do garnka Trolloków (a taki był najczęściej los pojmanych w niewolę przez stronę Cienia), z trudem mieli dostęp do wystarczającej ilości pożywienia aby nie umrzeć z głodu. Przypisuje się Sammaelowi zarządzenie natychmiastowej egzekucji połowy więźniów, tylko dlatego, że doniesiono mu iż otrzymywali oni jedynie połowę racji żywnościowych.
Po wydostaniu się na wolność rządził w Illian pod imieniem Lorda Brenda. Po walce z Randem al'Thorem w ruinach Shadar Logoth został pochłonięty i uśmiercony przez Mashadar.

Semirhage



Podczas gdy Graendal była najlepszym uzdrowicielem umysłu, kobieta znana później jako Semirhage, wtedy Nemene Damendar Boann, była równie doskonałym uzdrowicielem ciała. Niezwykle wysoka, ciemnooka kobieta charakteryzowała się wyjątkowym spokojem i gracją. Nemene Damendar była znane ze swej umiejętności leczenia każdego schorzenia, nawet do ratowania osób od śmierci, kiedy wszystkie inne metody zawiodły. Często wzywano ją z każdego zakątka świata do pomocy w najcięższych przypadkach, w szczególności dotyczących mózgu.
Jednak poza byciem Uzdrowicielem, była również sadystką. Przyjemności doznawała często wraz z jednoczesnym uzdrawianiem. Małą ceną była dodatkowa porcja bólu fizycznego i psychicznego w zamian za przeżycie. Większość jej pacjentów była tak wdzięczna, że przeżyli, iż nie skarżyli się na cierpienia, których jednocześnie doświadczyli z jej ręki. Jednak ci ludzie, o których sądziła, że społeczeństwo może się bez nich obejść nie mieli tyle szczęścia. Jeśli nie umarli od tortur sama ich na końcu zabijała. Uwielbiała dawać im to na co w jej mniemaniu zasłużyli, dopóki Hall of the Servants nie odkrył jej perwersji.
Jakiś czas po dokonaniu Odwiertu do więzienia Czarnego sekret Nemene Damendar wyszedł na jaw, choć jej szczególne upodobania z pewnością długo wyprzedzały wpływ Cienia na świat. Dano jej do wyboru: albo być związaną Mocą przeciwko czynieniu przemocy albo być na zawsze odciętym od Jedynej Mocy i wygnanym w niesławie z Aes Sedai. Dla niej nie było wyboru, jako jedna z pierwszych udała się do Shayol Ghul.
Z pewnością ogromnie przyczyniła się do chaosu jaki panował w drugiej połowie czasu Upadku. Z jednej strony, był to efekt publicznego oświadczenia, że ktoś tak ważny jak ona dołączył do Cienia. Z drugiej strony był to sposób w jaki traktowała schwytanych członków władz Aes Sedai. Dzięki przymierzu z Cieniem, mogła dać upust swej wściekłości na Aes Sedai za to, że bardziej cenili życie jej ofiar niż nią samą. Wykorzystywała swoją znajomość ludzkiego ciała i umiejętność dozowania bólu i przyjemności do wyjątkowo skutecznych tortur. Za każdym razem kiedy członek władz publicznie proklamował przyłączenie się do Cienia po jej zabiegach, zaspokajała część zemsty. Niewielu odwoływało swoje oświadczenia i to dopiero bo długich zabiegach Uzdrowicieli. Nawet ci uzdrowieni, do końca swego życia bardziej bali się trafić ponownie w jej ręce od wszystkiego innego.
Podczas wojny kilka razy pełniła funkcje dowódcze wykazując się jednak tylko średnimi umiejętnościami. Nadzorowała kilka podbitych terytoriów a jej rządy wyróżniały się, nawet pośród Przeklętych, poziomem zbrodni i okrucieństw. Zmusiła mieszkańców kilku zdobytych miast do torturowania na śmierć swoich współtowarzyszy niewoli. O ile te zbrodnie cechowała duża liczba ofiar, były one stosunkowo łagodne jeśli chodzi o poziom okrucieństwa. Na małych grupach osób lub na pojedynczych osobnikach wyniosła zadawanie tortur na poziom, który możnaby nazwać swego rodzaju sztuką. Spędziła dziesiątki godzin studiując w jaki sposób ból może złamać ludzką wolę i godność i co człowiek zrobi aby uniknąć jeszcze więcej bólu. Twierdziła, że nie można się oprzeć jej perswazji, chyba że umierając. Semirhage stosowała swoje metody wypróbowane na schwytanych Aes Sedai, do nakłonienia pojmanych żołnierzy bądź cywili na misje przeciwko ich dawnym towarzyszom. Była do tego stopnia skuteczna, że misje te były całkowicie wypełniane, chyba że wcześniej ujawnione. Ważni więźniowie byli zawsze wydawani jej po to, by nakłoniła ich do współpracy z Cieniem. To ona odkryła, że koło trzynastu osób posługujących się Mocą może, za pomocą trzynastu Myrddraali, zmusić każdego mogącego przenosić do służenia Czarnemu. Nienawidziła Aes Sedai i znajdowała największą przyjemność w osobistym torturowaniu ich wolnymi krokami tak, by byli całkowicie świadomi aż do samego końca.
Semirhage nadzorowała także sieć agentów, których zadaniem było tropienie zdrajców i szpiegów nie tylko na zdobytych terytoriach ale również wśród Przyjaciół Cienia. Jej reputacja była tak straszna, że trzeba było specjalnych środków, aby zapobiec samobójstwo wśród osób, które miały być jej przekazane, bez względu na to czy służyli Cieniowi czy Światłości.
Semirhage, która sprawiała wrażenie bardzo delikatnej wręcz macierzyńskiej, bardzo lubiła ubierać się w czerń, być może aby odróżnić się od Lanfear albo zastraszyć swoich "pacjentów". Jej aktualne miejsce pobytu jest nieznane.